Een vluggertje oordelen

Oordelen. Daar hebben we pas veel oordelen over. Het mag niet, het is slecht, het hoort niet. Dan zijn er ook nog vooroordelen, het onderscheid is niet zo duidelijk, maar we denken soms dat oordelen meer gerechtvaardigd zijn dan vooroordelen.

We maken het onszelf wel erg moeilijk, want waarom zouden we niet mogen oordelen? Degene die er het meest last van heeft als ik niet mag oordelen ben ik, want als ik van mezelf niet mag oordelen dan moet ik mezelf continu in de gaten houden. Om dat te kunnen doen moet ik onbewust elk moment dat ik meemaak een beetje energie steken in een soort mentaal politie-agentje dat de rol heeft te controleren of ik oordeel of niet. Om dan vervolgens weer energie te steken in het wegmoffelen of proberen te veranderen van de gedachte. En wie veroordeel ik dan ondertussen het hardste? Juist ja, mezelf, over dat ik niet mag oordelen. Uuuuuhm…

We weten anno 2013 wel dat alles perceptie is. Dat betekent in feite dat we  de wereld pas kunnen ervaren als we deze zelf hebben ingevuld. Dat heeft nogal implicaties en die implicaties raken alles, dus ook het thema oordelen. Oordelen is namelijk enorm handig om door deze wereld te navigeren. Zonder oordelen wordt het moeilijk inschatten of je nu moet oversteken of dat je beter nog even kan wachten. Zonder oordelen is het lastig om te beoordelen of je nog moet wachten voor je iets zegt, of dat je toch beter direct de ander pontificaal confronteert met je onthutsende feedback.

Onze invulling van de wereld is absoluut niet statisch, zo lijkt het misschien, maar wat we in feite doen is elk moment opnieuw een volledige persoonlijke werkelijkheid creëren. Gelukkig gaat het ultra snel en merken we het niet. We doen het net als dat we ons hart laten kloppen, het gebeurt gewoon, het wordt eigenlijk voor ons gedaan. Die creatie bevat kleuren en vormen, gevoelens, emoties, smaken, je wildste ideeën, zelfpraat, sexuele fantasieën, en noem maar op. Met vormgeven stoppen we pas als we overlijden.
Wat we onszelf vanaf dat we zijn geboren hebben aangeleerd is om al die producten van onze eigen geest, al die bedenksels, voor waar aan te nemen. Dat niet alleen, we denken vaak ook dat ze statisch zijn, dat ze niet veranderen. Dat doen we nu eenmaal, want we zijn mens. Een gevolg daarvan is bijvoorbeeld dat we soms ook zo verbaasd zijn als iemand na een paar maanden afwezigheid ineens veranderd is. Of we vinden het zo fascinerend dat we zelf anders zijn gaan denken over iets of iemand. Dus we doen het niet alleen met de wereld om ons heen, maar ook met ons zelf.

De verandering is de natuurlijke beweging. Het vasthouden, dat is wat ons energie kost. Als je een beetje gaat inzien dat alles, ja alles, voor je het kan ervaren eerst gevormd moet worden in je geest, dan ga je als vanzelf ook inzien dat het niet zoveel nut heeft om vast te blijven houden aan al die bedenksels. Je vormt toch wel weer een nieuwe belevingswereld. Als je daar echt een gevoel bij krijgt, dan sta je steeds meer open voor een oneindig potentieel aan nieuwe Gedachten. En een nieuwe Gedachte kan leiden tot een diep inzicht, dat weer leidt tot verandering op het gehele front van je leven. Dat brengt harde resultaten  met zich mee. Creativiteit en helderheid nemen bijvoorbeeld toe naarmate de natuurlijke flow van gedachten weer op gang komt. Over deze flow en alle positieve bijwerkingen hiervan kan ik nog wel een poosje doorgaan, wat ik in latere blogs ook zeker zal doen, maar nu terug naar oordelen..

Met oordelen is naar mijn mening niets mis. Het wordt pas ingewikkeld als we de oordelen gaan zien voor meer dan het werkelijk is, namelijk een bedenksel. Dat bedenksel kan praktisch nut hebben, maar heeft het vaak niet. Wij als mensen zijn geneigd aan onze oordelen vast te houden en ze voor waar aan te nemen. We gaan ze onbewust zien als statisch en iets dat nou eenmaal zo is. Dat doen we natuurlijk met een variabele flexibiliteit. Onze smaak voor auto´s is vaak wat flexibeler dan onze spirituele overtuigingen, maar in principe gaat het om iets van exact dezelfde orde, namelijk onze eigen gedachten, producten van onze eigen geest…. En het ligt in de aard van onze geest om continu een nieuwe werkelijkheid te vormen, dat betekent ook dat we van nature continu nieuwe oordelen vormen. Om bepaalde verouderde oordelen in stand te houden zijn we elk moment wat van onze energie aan het uitbesteden. Eigenlijk houden we daarmee ons eigen bewustzijn in een soort houtgreep. Het bewustzijn wil namelijk gewoon uitbreiden, dat doet het van nature, maar door onze energie te besteden aan het in standhouden van denkbeelden, overtuigingen en oordelen houden we die natuurlijk beweging tegen.. De enige die we er echt mee hebben als we niet mogen oordelen of als we aan oordelen willen vasthouden zijn we dus zelf.

De kaart is nooit het werkelijke terrein. Oordelen zijn slechts gedachten, bedenksels, producten van de geest. Ze komen en gaan en des te meer je ze ziet voor wat ze werkelijk zijn, bedenksels, des te meer ze er ook gewoon mogen zijn. Dan kunnen ze vrij stromen, dus vormen en verdwijnen, zoals de aard van Gedachte is. Dan hoef je nergens meer aan vast te houden, want je kan er altijd op vertrouwen dat je wel weer nieuwe oordelen vormt, nieuwe bedenksels. Die nieuwe bedenksels zijn waarschijnlijk heel wat accurater dan je oordelen van een uur geleden, of twee weken geleden, of vijf jaar geleden. Zie vasthouden aan oordelen als het gebruiken van een verouderde landkaart in een landschap dat elk moment verandert. Een kaart van vijf maanden geleden is volledig nutteloos, maar een kaart die ter plekke voor je gemaakt wordt heeft heel wat meer praktisch nut.

Posted in:

One Comment

  1. Hele mooie blog Jos, en ja, ook dat is een oordeel. Misschien vind ik ‘m morgen wel waardeloos. Heerlijk!! ;-)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *