Gelukkig zijn, de grote grap! (deel 1)

        Paradox of Freedom (by berthjan)

        In elk verhaal komt er een punt dat de hoofdpersoon, de held, iets moet overwinnen, iets moet leren. Dat iets kan puur psychologisch zijn in de vorm van een angst, een spook uit het verleden. Of het is een gevaarlijke Nemesis, een vijandelijke tegenhanger. Soms is het een combinatie… Schrijvers en filmmakers gaan hier enorm creatief mee om en maken het idee van ‘iets overwinnen’ op komische wijze belachelijk of juist enorm ontroerend en herkenbaar.

        In everyday life gaat het niet veel anders, alleen dan zijn wij tegelijkertijd de filmmakers en de bioscoopgangers….. We ervaren de wereld precies zoals wij die zelf vormgeven. De wereld is in feite onze geest die projecteert op het canvas van ons leven. Die projectie wordt gekleurd door onze interpretatie van ervaringen uit het verleden en door diepgewortelde overtuigingen…. De Nemesis in ons verhaal lijkt uit een heel leger te bestaan… Telkens duikt er weer een nieuwe op…. Maar is dat zo??? Ergens zoeken we in ons verhaal een uitweg. We zoeken de schat, de prinses en de heilige graal. Vertaal dat naar succes en genoegdoening, we zoeken ook rust en we willen meer….maar als we het vinden, wat dan?

        We schilderen ons eigen verhaal terwijl we het ook leven. In dat verhaal verschijnt op magische wijze telkens weer een nieuwe Nemesis, een nog grootser raadsel dat we moeten oplossen. Dat klinkt vaak zo: “..Als ik zus en zo gedaan heb, nou dan heb ik echt iets bereikt.. Jaaah dan kan ik echt gelukkig en tevreden zijn! De hele wereld kijk dan naar me op….”…. Kuch. Jaja…., en dan?
        Jamie Smart vergelijkt deze situatie met een hamsterwiel. Veel mensen zitten vast in een hamsterwiel en blijven maar rondjes rennen om te zoeken naar ‘het’ wat ze gelukkig maakt.”. We rennen maar door en door, het enige wat we doen is dat we het hamsterwiel af en toe een andere kleur geven of het in een ander hok stoppen, zodat het lijkt of we dichter bij komen….Jamie Smart is echt niet de enige die beweert dat we ons gedragen als een hond die achter zijn eigen staart aan loopt, maar telkens als ik het hoorde wilde het er niet helemaal in. Ik snapte het gewoon niet….

        Wat ik ook leerde, hoeveel geluk ik ook heb ervaren, hoe bijzondere mensen ik heb mogen ontmoeten… Ik kreeg het idee dat ik nog steeds iets miste en ik bleef zoeken naar dat iets… Wat het ook was.. Ik kon het ook niet benoemen, het gebeurde gewoon. Een paar weken terug kwam ik op het web de twee ‘gratis’ hoofdstukken uit het e-book ‘effortless evolution‘ van Jamie Smart tegen… Ik was er enorm tot aangetrokken dus ik begon gelijk met lezen… en kabam! het kwartje viel… Ineens zag ik het  helemaal helder op alle fronten van m’n leven. Ik zag precies het verhaal dat ik continu tegen mezelf aan het vertellen was… ……. jajaja, en ook vaak nog steeds vertel ;-P  … Ik ontdekte dat ik mezelf telkens weer nieuwe illusies voorschilder. De manier waarop ik dat doe kan variëren van hele grote zaken tot subtiele gedragspatronen, een greep uit de collectie:

        • als ik nu wat vaker mediteer, dan ….
        • als ik nu voor mezelf begin, dan …
        • als ik dit project goed afrond, dan ….
        • als ik nu maar een vriendin had, dan …
        • als ik nu maar een hoger salaris had, dan …
        • als deze collega mij vindt in wat ik doe dan, dan …
        • als ik kinderen heb dan ….
        • als ik net als hij was, dan ….
        • als ik eerst geleerd heb om beter te presenteren, dan …
        • als ik zeker van mezelf was, dan ….

        Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het patroon is telkens hetzelfde: ‘Als ik X doe, dan ben ik tevreden en gelukkig’… Het grappige is dat ik vroeg of laat telkens weer iets nieuws bedenk wat ik nodig heb om  ……………………………………………………
        (Ben je niet nieuwsgierig naar wat er gebeurt als je even terugblikt om te kijken of je hier iets van herkent???)

        Wat nou als  allemaal maar lulkoek is? Lulkoek dat we iets nodig hebben om gelukkig te zijn? Als dus blijkt dat dit een soort van illusie is die ons is aangepraat door de mensen om ons heen, omdat zij zelf ook gewoon niet beter weten en natuurlijk door onszelf omdat wij ook niet beter weten?! Stel je voor dat het een instinkertje van de Goden is, een practical joke van het Universum of een puberale kwajongensstreek van onze Neurologie? Dat zou echt te gek zijn, dol dwaas komisch :) Mij bevalt die gedachte wel. Behoorlijk goed zelfs.

        Als we eten, drinken en een dak boven ons hoofd hebben, hebben we verder eigenlijk niets meer nodig om gelukkig te zijn…. Echt niet, alles wat we verder nodig hebben zit al in ons…… Dat kunnen we helemaal zelf… Laura van Dolron verwoord het in haar theaterstuk ‘Iemand moet het doen’ heel mooi: “…knuffelen, liefhebben, kinderen op de wereld zetten, leven, sterven dat kunnen wij allemaal zelf…. en gratis, maar we moeten denken dat we het niet kunnen, zodat we onzeker blijven, zodat we blijven consumeren…”.
        (Ik raad je van harte aan om deze verkorte versie van haar stuk: ‘Iemand moet het doen’ te kijken, gewoon omdat je het waard bent ;-) )

        De gedachte ‘dat alles er al is en dat je verder niets meer nodig hebt’ vind ik enorm fascinerend. Helemaal omdat hier ook in het christendom en in het boeddhisme naar verwezen wordt. In het protestants getinte christendom is het de bekering, de volledige overgave aan God.. In het boeddhisme (en ook los van het boeddhisme) is het de verlichting, de volledige overgave aan het ‘onbekende’ of ‘de waarheid dat er geen de waarheid is’. (Corrigeer me als ik dit volgens jou allemaal verkeerd interpreteer!). In beide gedachtestromen zit verweven dat je er niet komt door ‘iets’ te doen. Hier wordt het echt mateloos boeiend, want er zit een prachtige paradox in: ‘Hoe kan je de waarheid volledig accepteren of jezelf volledig overgeven aan God zonder er iets voor te doen?’… Dat kan je ook doorvertalen naar: ‘Hoe kan je geluk/vrede/succes vinden in je leven zonder er iets voor te doen?’ Logische vraag, want zonder iets te doen gebeurt er ook niets…. toch???

        To be continued…

         image by ‘berthjan

        Andere delen uit dit verhaal: Gelukkig zijn, de grote grap! (deel 2)

        Posted in:

        Leave a Reply

        Your email address will not be published. Required fields are marked *