Wat als alles wat je weet van de menselijke psyche overbodig zou blijken te zijn?
Wat als zou blijken dat we helemaal niet zo ons best zouden hoeven doen om te veranderen, en dat we juist dan echt zullen veranderen?
Wat als blijkt dat het allemaal niet gaat om doen, maar om begrijpen?
Vanuit begrijpen komt doen als vanzelf.
´De ware ontdekkingsreis ligt niet in het verkennen van nieuwe streken, maar in het kijken met nieuwe ogen´ Marcel Proust
Een vraag die deze quote misschien oproept: Hoe kijk ik dan met nieuwe ogen? Wat kan ik moet ik doen om met nieuwe ogen te kunnen kijken? Je kan heel veel doen, en vast en zeker zullen er dingen zijn die je dan zullen helpen om je doel te bereiken. Denk bijvoorbeeld aan meditatie of mindfulness. Buiten deze twee zijn er minstens er nog duizend alternatieve benaderingen met een wisselend nut voor dit specifieke doel.
Volgens mij ligt kijken met nieuwe ogen niet in doen, maar in begrijpen.
Je hebt vast en zeker het moment ervaren dat een persoon je iets probeerde uit te leggen en je had het idee ongeveer te begrijpen wat die persoon bedoelde. Op dat moment heb je een bepaalde kennis van iets. Dan op een gegeven moment valt ineens het kwartje. Het lampje gaat aan! Eureka! Ahaaaaa! Je ‘ziet’ het dan ineens. Vervolgens zal je nooit meer naar datgene kunnen kijken met dezelfde ogen als daarvoor. Je begrijpt het nu op een dieper niveau. Je kijkt met andere ogen.
Elk moment ervaren we de werkelijkheid. Iedereen heeft een andere verhaal en daarom heeft iedereen een andere mate van begrip van hoe we de werkelijkheid ervaren. De kennis die we van de menselijke psyche en van de wereld om ons heen hebben staan los van de mate waarin we echt begrijpen hoe we de werkelijkheid ervaren.
In voorgaande blogs schreef ik over hoe ik op zoek was naar het ´geheim´ achter ‘geluk’ of ‘vrede’ of ´rust´ of ´welzijn´ of ´helderheid´, allemaal snedes van dezelfde taart. Ik was zover dat ik de schatkist al gevonden had. Ik had ontdekt dat je in weze niets kan doen en hoeft te doen om gelukkig te zijn. Alles zit al in je. Dat levert een paradox op, hoe kan je het bereiken zonder er iets voor te doen? Wat ik miste was de sleutel om de schatkist te openen.
Nu weet ik ook waar de sleutel ligt. De sleutel ligt in het begrijpen van het mechanisme (vergeef me de woordkeuze) achter ‘onze ervaring van de werkelijkheid’. Hoe creëren we onze eigen werkelijkheid van moment tot moment tot moment? Welke principes zijn er in werking? De sleutel ligt dus niet buiten jezelf. Je bent zelf de sleutel.
Naarmate je hier meer in-zicht in krijgt ontstaat een dieper begrijpen van het leven.
Je bewustzijn ontwikkelt zich.
De wereld die zoals je die ervaart verandert letterlijk op een positieve manier.
Je zult nooit meer dezelfde wereld zien.
Verandering is een natuurlijk gevolg in plaats van een geforceerde activiteit.
Op eerste kerstdag 2012 kreeg ik een levensveranderend inzicht en vanaf dat moment ‘zie’ ik dit ook daadwerkelijk zo. En ik heb pas een topje van de ijsberg van gezien. Het begrijpen van het leven heeft geen grenzen, dat betekent dat ik mag blijven leren. Daar ben ik dankbaar voor.
Verder kan ik je geruststellen. Je hoeft niet bang te zijn dat je alleen maar gelukkig zal zijn 
. Er bestaat geen perfecte ‘happy peak’ waarin je kan blijven leven. Als je gelukkig zijn of in vrede leven forceert, bestaat het risico dat je de rijkheid van het bestaan zal missen. Het ligt in de aard van hoe we onze eigen werkelijkheid elk moment vormgeven, dat we ups en downs ervaren. Daar hoeven we geen redenen voor te bedenken of doelen voor te stellen, het is niet meer dan de natuurlijke gang van zaken. Naarmate je een dieper begrip van hoe we de werkelijkheid ervaren krijgt zal je wel vaker ‘gelukkig zijn´, een gevoel van voldoening en tevredenheid.
Mij bevalt die gedachte wel. Behoorlijk goed zelfs.